اپیدمی COVID-19 چگونه بر سلامت جهانی تأثیر گذاشته است؟

مقدمه

ظهور بیماری کروناویروس 2019 (COVID-19) که ناشی از عفونت ناشی از سندرم حاد تنفسی ناشناخته کروناویروس 2 (SARS-CoV-2) است که قبلاً ناشناخته بود، اقتصادها را ویران کرده و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی و غذایی در سراسر جهان ایجاد کرده است. در سراسر جهان، به میلیاردها نفر در نتیجه قرنطینه‌ها دستور داده شده در خانه بمانند، در حالی که تقریباً سه میلیون نفر (تا پایان مارس 2021) جان خود را از دست داده‌اند.

شاخص امنیت جهانی بهداشت (GHS)

در پایان شیوع ابولا که در سال 2014 رخ داد، شاخص GHS برای تعیین توانایی مجموع 195 کشور برای مقابله با شیوع بیماری های عفونی در آینده ایجاد شد. به منظور انجام این پیش بینی، شاخص GHS خطرات بیولوژیکی هر کشور را در نظر می گیرد که شامل تجزیه و تحلیل ژئوپلیتیک فعلی کشور، سیستم بهداشتی و ظرفیت کنترل شیوع بیماری های عفونی است.

برای ارزیابی شاخص GHS یک کشور، آنها را بر اساس پیشگیری، تشخیص و گزارش، واکنش سریع، سیستم بهداشتی، انطباق با هنجارهای بین المللی و محیط خطر رتبه بندی می کنند.

از زمان شیوع COVID-19، مقامات بهداشت عمومی بررسی کرده اند که آیا شاخص GHS می تواند برای ارزیابی عملکرد کشورها در طول همه گیری فعلی مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. در یک مطالعه تحقیقاتی که به دنبال انجام این کار بود، مشخص شد که شاخص GHS با میزان مرگ و میر مرتبط با COVID-19 در 178 کشور مختلف همبستگی مثبت دارد.

علیرغم این مشاهدات، این محققان در واقع دریافتند که این ارتباط مثبت ارزش محدودی در تعیین توانایی یک کشور برای مقابله با یک بیماری همه گیر جهانی دارد.

تأثیر COVID-19 بر سایر مشکلات سلامتی

همه‌گیری کووید-19 سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است و بر تشخیص و درمان سایر بیماری‌ها تأثیر منفی گذاشته است.

فاصله گذاری اجتماعی و قرنطینه، نرخ تشخیص بیماری های عفونی مانند آنفولانزای فصلی را کاهش داده است، همانطور که با کاهش تماس اجتماعی انتظار می رود.

با این حال، افراد به دلیل قرنطینه و اجتناب از تنظیمات پزشکی از جستجوی کمک برای سایر مشکلات سلامتی خودداری کرده اند، که منجر به کاهش تشخیص و درمان با وجود این مشکل شده است. در همین حال، حتی در موارد تشخیص داده شده، درمان بیماری ها و شرایطی مانند سرطان در بسیاری از موارد به دلیل تهدید فوری سیستم های بهداشتی مصرف کننده COVID-19 و منابع آنها به تعویق افتاد.

تحقیقات علمی در سرتاسر جهان نیز بر COVID-19 متمرکز شده است و به طور بالقوه تحقیقات و پیشرفت‌ها در مورد سایر بیماری‌ها را به تاخیر می‌اندازد.

علاوه بر این، سایر بیماری‌های عفونی مانند مالاریا، اچ‌آی‌وی و سل، علیرغم وجود مشکلات بسیار واقعی، به ویژه در جمعیت‌های آسیب‌پذیر، در حاشیه قرار گرفتند. یک ارزیابی توسط بنیاد بیل و ملیندا گیتس در سپتامبر 2020 داده‌های مربوط به پوشش واکسن را از اولین بخش همه‌گیری ارزیابی کرد و به این نتیجه رسید که پوشش واکسن در سیستم‌های بهداشتی حدود 25 سال در 25 هفته عقب‌نشینی شده است.

قبل از همه‌گیری، حدود نیمی از جمعیت جهان به مراقبت‌های بهداشتی ضروری دسترسی نداشتند و این تعداد با همه‌گیری افزایش یافته است. سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان باید در دسترس‌تر شوند و باید برای رویدادهای مشابه همه‌گیر آینده به گونه‌ای آماده شوند که تأثیر آن بر مدیریت سایر بیماری‌ها کاهش یابد.

تاثیر جهانی بر سلامت روان

شایع ترین ویژگی های مرتبط با کووید-19 عفونی جدید شامل علائم تنفسی از جمله سرفه، تب، مشکلات تنفسی و در موارد خاص، پنومونی غیر معمول است. در خارج از سیستم تنفسی، به نظر می رسد SARS-CoV-2 بر سیستم های قلبی عروقی، گوارشی و ادراری نیز تأثیر می گذارد.

اثرات روانی COVID-19

علاوه بر این علائم، تظاهرات عصبی مختلفی به دنبال عفونت SARS-CoV-2 مشاهده شده است. برخی از نمونه‌های این تظاهرات عبارتند از هیپوسمی، دیسگوزی، آنسفالیت، مننژیت و بیماری حاد عروق مغزی. پیشنهاد شده است که این اثرات عصبی ناشی از عفونت مستقیم مغز، یک پاسخ التهابی ناشی از ویروس، انعقاد بیش از حد و فرآیندهای پس از عفونی با واسطه ایمنی است. در نتیجه، این اثرات عصبی می تواند منجر به طیف گسترده ای از مسائل روانی از افسردگی، اضطراب، خستگی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شود.

کارکنان بهداشت و درمان

علاوه بر تأثیر مستقیم بر بیماران COVID-19، سلامت روان ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و افراد غیر آلوده از جمعیت عمومی نیز به طور چشمگیری در طول همه گیری تغییر کرده است.

به عنوان مثال، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در معرض خطر بالای آلودگی به ویروس و همچنین رویدادهای آسیب زا مربوط به COVID-19 هستند. علاوه بر این، نشان داده شده است که کارکنان مراقبت های بهداشتی که باید قرنطینه شوند در مقایسه با عموم مردم در معرض خطر بیشتری از رفتارهای اجتنابی و علائم شدیدتر PTSD هستند.  

 توسط Benedette Cuffari، M.Sc.